Annem

Geldim gurbet ellere annem senden habersiz
Bana göre değilmiş buralar çok sessiz
Sağa dönsem sensiz sola dönsem sensiz
Çaresizim anneciğim çok çaresiz

Yalnızlık boynumun borcuymus demek ki
iyiliğe kötülükle verirler burada bedelini
Nasılda incittim zamanında ben seni
Çok pişmaım,nolur affet annem beni

Geldim buraların faydasın göremedim
Bir bayramın bile hala tadına eremedim
Ne kadar zormus ah, canım anneciğim
Gurbet ellerinde böyle yalnız gezerim.

Sana hayırlı bir evlat olamadım
Hayaller kurdum, yurdumda duramadım
Geldim ama insanları tanımadım
Tatlı sözlere kandım, yarı yolda kaldım

Bir yuva kurmak için çalısıp çabaladım
El kızı kıymet bilmez, cok gec anladım
Senin sevgin gibi hala bulamadım
Ne yaptımsa sevdin atmadın anacığım

Ve

20 Ocak 2004....

Ben bu siiri okuyamadim annem sana
Sen hayatta iken şöyle doyasıya
Üzülesin istemedim kıyamadım sana
Ve anlatamadim acıları, dertleri bir çırpıda.

Tuncay Acı




Ateşin Bir Ucu

Ben senleyken sensizliğin hayalini kurdum hep
Sen bunu tanıştığımızın ilk gecesi mühürledin de
Hep bir güvensizlik oluşmuştu sana karşı içimde
Ve ben senleyken sensizliğin acısını çektim hep

Ayrılığımızı hayal ettim birleşemediğimiz ufuklarda
Ateş oldun içimde, yandın, beni yaktın,
Yangın oldun gönlümün en hücra derinliklerinde
Umutsuzluğa attın zamanla vurdum duymazlğınla

Bir yandan ateşin bir ucunu tutarken
Diğer yandan kalan küllerini hayalledim de ben
O küllere dokundu ateşi tutan ellerim
Küllerinin arasında kaldı en güzel hayallerim

Umursamadın çoğu zaman güneş kadar sıcak sevgimi
Umursamadın uğruna feda ettiğım en güzel şeyleri
Umursamadın binlerce kilometre öteden seni düsünmemi

Hani ölümüne seviyordun beni
Hani ancak ölüm ayırırdı bizi
Tutamadin sözünü
Böyle çabuk mu unutacaktın
Bize şahit olan tomurcuğundan yeni açan çiçekleri
Gezdiğimiz parkı,koşuşturduğumuz şehrin caddelerini
Ve söyle kime verdin ki sen gönlünü
Bir hiç uğruna feda ettin herşeyi

Sana en çok ihtiyacım olduğu anlarda yoktun
Uzaklardan bahaner buldun, uzağımda durdun
İşte hep o anlarda beni arkamdan vurdun

Sanmaki sana suç buluyorum,
Hayır, hayır adeletsizliğıni anlatıyorum yalnızca
Bencilliğine beni kurban edişine acıyorum
Ve acıyorum sana,sevginin kutsallığını anlayamadığına
Mutsuzluk bıraktın şimdilik bana ama unutmaki
Asıl mutsuzluk seni bekliyor, mutsuzluk senin yarınlarında

.........................

Birgün anlayacaksın, ağlayacaksın, kendine kızacaksın
Ama geç kalacaksın
Al gururunu şimdilik, ama unutma sakın
Birgün kendi gururunla hesaplaşacaksın..

Tuncay ACI

Hamburg




HASRETiM

Hasretinin kollarındayım
Susuzluğum bitmiyor
Bardakta son damlalar
İçmeye dudaklarım gitmiyor

Sana yol alan dşlerime
Karanlık önüme çekilmiş bir perde
Adımlarım mecalsiz kaldı
Nerdesin Hasretim nerde
Görebilecek miyim seni son nefeste

Resmini çekti göz        lerim
İçimdeki sensizliğin
Tarifini yapamadı daha ruhum
Bendeki bedelsizliğin
Çünki karşılıksızdı benim sevdim

Sonra

Yokluğunda çığlıklar saldım
İcimde kopan fırtınalarla
Onlar şimdi kaybolmakta sensiz
Kimbilir uzayın hangi boşluğunda

Sen duymuyorsun feryatlarımı
Bilemezsin o zaman tabiki
İçime attığım acılarımı

Sensiz her gecede ben
Avuçlarımın içinde boğuyorum zifiri karanlığı
Tarif ettim sana binlerce kez pişmanlığı
Neden söyle neden
Neden Çarşaf çarşaf üzerime saldın   ayrılığı
Halbuki ben sonuna kadar sana  açtım
Kalbimin kapılarını……………

Tuncay Acı




Avare

Ben yıldızı olmayan kara geceler gibi
Bahtına küsmüş avare oldum
Rıhtıma yanaşan paslı gemiler gibi
Kuytusuna çekilen biçare oldum.

Tuncay Acı




Gözyaşım

Ey gözyaşım, düşen gözyaşım
Ne olur, sen de terketme beni
Sen zalim olma bari, kopma benden
Akıpta gitme,gitme benden bir parçayken

Bilirim yerinde durmak bilmezsin
Bilirim duygularımla iç içesin
Zaten sen de onlardan bir parçasın
Gitme nolur, terketme beni,kopma benden

Ben çok kaybettim kazanmak isterken
Çok yaşlar aktı sen daha yokken
Bari sen orda kal gözyaşım, kopma benden.

Hep hüzünlüyüm, sana zulmetmekteyim
Bilirim seni de yerinden etmekteyim
Ama sen aldırma bana, bu benim doğal halim
Alıştım yalnızlığa, alıştım mutsuzluğa
Bari sen orda kal, gitme gözyaşım

Ey gözyaşım, madem anlamazsın beni
Hadi sende git onlar gibi kırgın değılim
Bırak beni kendi halime, artık ağlayacak değilim
Sen son gözyaşımsin, bunu bilmelisin.

Tuncay Acı




Gurbetten Ahirete

Tadı tuzu yok buraların uzağımda olan anam,
Bizler kaderine mahkum gurbet kuşları olduk,
Kanadımız kırık, uçmak yasak, ellerimiz bağlı,
Dizlerimizde derman yokki yurdumuza varalım.

Böyle bilmezdik biz yaban ellerini, kahırlı,
Katlanması güç imiş ama boyunlar eğik,
Dön derler bize dost ve düşman bilmeden içimizi,
Ayrılığı içimize çekmişiz, kopması çok zor ondan.

Kimileri gününü gün eder eğlenir gezer,
Kimileri evlerinde sızlanırken gün geçer,
Ya çalışmak uğruna bunca sene ezilenler
Ve bunları merhametsizce, insafsızca ezenler

Sokaklar çok sessiz annem, buralar sakin
Yağmurlar tepemden inerken yalnız gezerim,
Çünki dost yok anne burda, insanlar zalim,
Herşeyi orda bıraktım,burda bir kendim.

Anam, garip anam
Ölümünün acısı beni hergün ezer
Anam
Ruhun hergece ruyalarımda gezer
Yedi bu gurbet beni bitirdi
Bittim anam bende, ancak ölüm temizler.....

Hamburg

Tuncay Acı




Hancı

Bu dünya fani, bu dünya yalancı
Kimler geldi, kimler geçti,söylesene hancı
Sende gideceksin buralardan biliyorsun,
Ve söyle, var mı saltanat kurmanın ilacı?

Ne diye kötü olayim ne diye kalp kırayım,
Kırılmış bir kalbi sonra nasıl onarayım,
Zaten vatanıma hasret uzak diyardayım
Anlamaz halimi dost bildiklerim hancı.

Üç beş kuruş uğruna ihtiraslı olanlar,
Kin ile yatıp kin ile kalkanlar,
Para uğruna kurulacak dostluğu satanlar,
Söyle nasıl katlanayım bunlara ben hancı?

Nefret koymak istemem küçük yüreğime
Masumluğu bozulmasın ellerin sözüyle,
Biz büyük sevgiler besleriz o küçücük yürekte
Ne dersin, dua edelim mi onlar için hancı?

Rab büyüktür, yücedir, herşey O’na muhtaçtır,
Gelişimiz O’ndan, dönüşümüz de ancak O’nadır.
Bizim dualarımızda düşmanlara bile yer vardır,
Düşman olmasın isteriz dostlarımız bize hancı.

Bir süredir ruhum incinir birinden dolayı,
Usül mü bilmez ki, böyle davranır bu dost adayı
Biz onun için, iyiliğine dualar ederken,
Neden planlar kurarmış ki arkadan bu kişi ey hancı?

Bu düzen hep mi böyledir bilemedim bir türlü
Düşünmekle geçiririm çogu zaman günümü
Okur ögrenirim yetmez, bitirsem de ömrümü
Bir güzellik bırakasim gelir arkamdan ey Hancı.

Arif olana söz gerekmez gözlerine bakmak yeter
Diller susar, duygular gönüllerde yer eder
Gül yetisir gönül bahçemizde, sevgi içindir o güller
Gel bu güllerden sende kokla, uzaklarda durma Hancı.

Tuncay Acı




Hayatımın Çiçeği

Ne bilsin esen rüzgarlar kalbime düsen ateşi
Bulutlar kendi halinde zaten yönleri belli
Yıldızlar aydınlatmıyor yalniz gecelerimi
Uzağımda durur nedensiz hayatımın çiçegi.


Bir üzerlerinde gezdiğim kaldırım tasları
Birde sele karışan, durmayan gözyaşları
Bunlara şahit yalnızlığımı paylasan gece yarıları
Anlatsınlar sana tek tek cektiğim aclıarı.......

Tuncay Acı




Nefsin için

Nefsin için cehennem ateşi olup yakma beni,
Savurupta atma karanlıklara küllerimi
Ve
Rabbimi unutturup gayesiz bıraktirma beni
Ya yanimda ol bana güç ver, ya da tümden bırak beni.

Yaptığım duaların başlangıcı ve sonunda
Adını anmak isterdim, ta ki bu kalp attıkça
Öyle bir sevgi yaşat ki, ölmeden hazanımda
Ellerini tutup ta göç etsin ruhum, ebedi hayata.

Hamburg, 07.10.2005

Tuncay Acı




Sen gittin

Sen gittin, ben bittim, ben tükendim
Sen dermanımı bitirdin
Ben hasretini içime çektim
Halbuki söylememiştin, ne gideceğini
Ne de ayrılık var diye
Ve hiç bir şey söylemeden terkettin

Nerde kaldı verilen sözler
Nerede o fırtına gibi kopan kelimeler
Gittin bak mahsun kaldı bu gözler

Baharlar gelir mi sanırsın artık
Doğar mı güneş, parlar mı yıldızlar
Uğramaz meltemler,uğramaz esen rüzgarlar
Ve açmaz olur güller, papatyalar, zambaklar

Bırak bırak ezilen ben olayım
Yolları bekleyen, bu yollarda gençliğini eskiden

Ve yılları hiç yaşanmamış gibi
Bir çırpıda arkasında bırakıp giden
Olur mu, olur mu sanıyorsun?

Hayır mümkün mü, nasıl silerim yılları
Nasıl silerim anıları?

Ben acı çekmeye alışkmışım
Ve ben acıların adamıyım...
Acılardan zevk almaya başlamışım
Ve ızdırıpların çemberlerine dolanmaktayım.

Bin defa düştüm, bin defa kalktım
Ama bak en son vuran sen oldun
Sen, sen beni attın…
Ölmeden öldürmeye kalktın
Gülmeden, güldürmeden ağlattın

Ne günahım vardı, ne günahım vardı?

Hani demiştimya sana, söylemiştimya
Mutsuzluğa bir imza atsam şöyle kocamanca
Çeksem kalemimi bir uçtan bir uca
Sanki bağrıma bir taş, bir yumruk vururcasına
Kalbime bir ok saplanırcasına

Ve demiştimya hani sana
Anlamaz mutsuzluğun bahçesinde gezmeyen
Anlamaz gülerken ağlatan
Anlamaz varlığında sevdiğinin yokluğunu çekmeyen

Nihayet bir ip çekeceğım, bir ip çekeceğim senli geçmişe
Üzerinden atlanmayan, altından geçilmeyen
Prangalar vuracağim kinime, nefretime, sevgime
Senin olmadığın bir hayat seçecegim kendime...

Hamburg, 07.10.2005

Tuncay Acı




Vatanıma Hasret

Annem gitme demişti gurbet ellerine
Gidipte oralarda dert çekersin,sefil olursun
Tak kendi memleketinde koluna altın bileziğini
Yap sanatını
Azıcık aşım, ağrımaz başım dersin ama
Geçinir gidersin oğlum
Derdi canım anam ama
Dinlemedim onu

Kabıma sığmamıştım bir zamanlar
İlle de Avrupa dedim ve doksanbir şubatında geldim
Dertte çektim, kederde
Aradan 14 koca yıl geçti
Gençliğimin en güzel yılları rüzgarlarla savrulan
Tozlar gibi geçip gitti ve bitti
Bitti zamanın akışında kaybolan umutlarım

Acılara dayanmayı, dertlere katlanmayı tam öğrenmiştim derken
Yıl ikibin üç, onbirinci ayın obesi
Annemi kaybettim ben

İşte o andan itibaren hasretin keskin bıçağı biraz daha fazla
Biraz daha fazla parçalar oldu yüreğimi
Daha çok özler oldum vatanımı
Sefilliğini sokakların, yağmurunu, karını
Özler oldum vatanımı
Çamurunu sokakların yağmur sonrası
Özler oldum gecesini
Ve horoz ötüşlerinde sabahını
Ne olursun ey vatanım
Dönmek istiyorum artık
Bana da ac o sıcacık kucagını.

Tuncay Acı







ŞİİRLERİNİZ