2-MENEKŞE GÖZLÜM

Seni sende buldum bir akşam üstü,
Manalı gözlerin dumanlı, sisli,
İçimde bulunan garip bir histi,
Adını sen koydum menekşe gözlüm.

Tığ gibi örülmüş güzel saçların,
O masum kalbinde büyük aşkların,
Her gece mehtabın, ilk akşamların,
Adını sen koydum menekşe gözlüm.

HACIBEKTAŞ
Ramazan ÇELİK




7-DEMEDİN GİTTİN

Gözlerinden aldım bu cesareti,
Gönlümü sana kaptırdım gitti,
Seni sevdiğimi sende bilirsin,
Sana kalbim açık gir demedin ki...

Tüm gizli derdimi ben sana açtım,
Dinleyip dinleyip sen benden kaçtın,
Bunları unutup kendimden geçtim,
Bana bir kelime demedin gittin...

Verdiğin azap, çektiğim çile,
Senin aşkın beni düşürdü dile,
Duymak istediğim bir çift kelime,
Bana bir kelime demedin gitti...

HACIBEKTAŞ
Ramazan ÇELİK




12-AKŞAMLARI

Sabır sayfaların mahsun kalmasın
İşten bakışların hiç saklanmasın
Çaresizlik yerden yere vurmasın
El aç gündüzleri sen akşamları

Ne sabahı bildim ne akşamları
Yıllarım peşimden bakmakla geçti
Uyku nedir hayal nedir bilmedim
İmkansız derdime yol akşamları

Gözümde damla yaş kaldıysa eğer
Sende gel yaşımı sil akşamları
Ansızın kapanır gözümde perde
Derdime ortak ol bil akşamları

HACIBEKTAŞ
Ramazan ÇELİK




13-BIRAKTIN BENDE

Yakışık alır mı bilmem söylesem
İçime işlemişsin sense derinden
Vur artık kalbimi orta yerinden
Baktığım her yerde serap görürüm

Duygular paylaşmış gözyaşım nerde
Ağlayıp durduğum gecelere sor
Güneşten kurumuş ilk ve son perde
Beni bu hallere düşürene sor

Çiçekler sonbahar beklemez solar
Bu kervan artık göçemez konar
Yağan kar misali düşünce donar
Giderken yalnızlık bıraktın bende

HACIBEKTAŞ
Ramazan ÇELİK




21-BABAM

Yokluğun içimde buruk yaşarken,
Kağıt kalem yazmaz sensizlik varken.
Anılarla dolu köyüm mahallem,
Bırakıp gittiğin günden bu yana.

Neye elim atıp nereye baksam
Binbir hatırayla aklıma geldin
Farkında değildik yaşarken belki
En büyük acılar sensiz ilk akşam

En acılı günüm kaybettiğim gün
En masum oluşum ellerde bugün
Bayram günlerinde belli yokluğun
Acını yaşarken sürgünüm sürgün.

HACIBEKTAŞ
Ramazan ÇELİK




44-ALACA KARANLIK

Her geçen gün bizlerden birşeyler alır.
Götürür de farkına varamayız.
Neden.
Biliyor musun, gençliğimizden belki de
Şimdilik yalnız değiliz de ondan
Öyle anlar kalıyor ki akılda hiç silinmiyor
Pekiştikçe pekişiyor inan.
Bazen de duygularım sel oluyor gözyaşlarımla
Yalnızlığıma karışıyor.
Anlatması kolay bir solukta
Belki ama
Çatal kapıya süzülen puslanmış ela gözlerim
Umutla bekliyorum
Gelenim yok ama,
Güneşin doğmasını
Alacakaranlıkta, pencerenin önünde
Sam yelinin getirdiği çiçeklerin
Kokusunu çekiyorum içime
Yalnızlığımı paylaştığım kuşlar
Şafak sökmeden hep bir ağızdan öyle ötüyorlarki
Seyrederken dalıyorum.
Yalnız da olsam
Onlarla mutlu olup
Hayata sımsıkı sarılıyorum
Olumlu bir hal alıyor günüm
Bir daha ki şafak sökümünü bekliyorum
Alacakaranlıkta...

3-10-2002/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




47-ERDEM OLUSUN

Yıkma gönülleri kırma kalpleri
Birgün gelir sende toprak olursun
Son pişmanlık fayda vermez insana
Bir tut gönülleri erdem olursun

Taş mezarlar gördüm gelip geçerken
Sende gireceksin geç ve çok erken
Saçlarım ağarmış bunu söylerken
Sende onlar gibi toprak olursun

Neydi ne oldu işte evelin
Büyüğü küçüğü sayıp sevelim
Şu yalan dünyada varsa temelin
Ebedi olursun erdem olursun

24-6-2000/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




65-YILLARIM

Geriye bakarken hep sayfa sayfa
Gözümün önünden geçti yıllarım
Birinde sararıp birinde soluk
Su gibi çağlayıp aktı yıllarım

Gençliğimle geçti hep gamla keder
Kimisi sır oldu kimisi gider
Bırak düşünmeyi biraz ara ver
Ağardı saçlarım soldu güllerim

Bazen tökezleyip bazen takıldım
Yardım için etrafıma bakındım
Dostlarıma bir sesleniş yakındım
Çağıra çağıra geçti yıllarım

Niye karamsarım bilmemki niye
Kadir mevlam bir şans verdi gül diye
Yazdıklarım kalanlara hediye
Buz iken çözüldü aktı yıllarım

18-9-2002/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




68-ÇARESİZ

Eriyorum için için çaresiz
Bir mum gibigençliğimle beraber
Belki hasret belki acı belki yar
Bir mum gibi gençliğimle tarumar

Yürüyorum tek desteğim anılar
Eriyorum içim içim kan ağlar
Belki hasret belki acı belki yar
Bir mum gibi gençliğimle tarumar

26-12-1990/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




82-YALNIZLIK
Gözlerim hep boşa mı baktı acaba görmek istediklerimi göremedim mi,soruyorum
bazen kendi kendime hüzünleniyorum içimde bir titreme göz pınarlarım yavaş
yavaş doluyor Yanağımdan süzülen ılık yaşlar alıp götürüyor beni geçmişe
sevdiklerim güzel günlerim aklıma geliyor ama şimdi kimse yok yanımda.
Yalnızım varım yoğum bir parçacık yazım yalnızlık ALLAHA
mahsus yalnız değilim ama sensiz bu dünyada yine yalnızım
Kolay mı oldu sanıyorsun hala alışamadım .
Anlatacak kimsem yok derdimi yalnız bıraktın beni boşluktayım
Tutacak bir dalım yok .Ölüm dedikleri şey ne kadar kolaymış
Sorabilseydin eğer şu yanan kalbime sor.

19-4-2001/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




83-HASRETİM

Bunca yıl gözüme tütüp durdunuz
Benimle hergün hep bir oldunuz
Umut dolu neşe dolu yurdumuz
Elden uzak uzak bakması ne zor

Temmuzda gördüm albahar yazı
Dağlarda otluyor koyunla kuzu
Bunları söylerken unutma bizi
Dillerin söylerken yazması ne zor

Bağlardan toplarlar ince yaprağı
İnsanı kucaklar vatan toprağı
Aşılmaz dediğin şu karlı dağı
Sıla hasretiyle aşıpta geldim.

24-8-2001/Hacıbektaş
Ramazan ÇELİK




KÖYÜM

Doğupda büyüdüğüm yer orası
Havasını soluduğum geleneğini koruduğum
Bağını bahçesini, tarlasını herşeyini
Ekmeğini yediğim yer orası.
Bazen çamurda, bazen yağmurda
Koşupta oynadığım sokaklarında
Neşesinde, kederinde, gamında
Bayramında bile yine orası.
Gençlik yıllarımın gönül yarası
Ne kadar da ayrı kalsam yerimden
Geçmişin anıları depreşti birden
Nasıl unuturum söyle yıllar geçsede ömürden.
Öyle bir tüterki bazen burnuma
Gurbetteyim; Rahmetli Yaylacı Dedem derdiki:
Ekmeğin hatırına doğduğun yer değil;
Doyduğun yer derdide,
Desede insan vazgeçebilirmi sevdiği yerden.

29-11-2002/Hacıbektaş

Ramazan ÇELİK







ŞİİRLERİNİZ