Hazan

yitirilmiş ne varsa avuclarımda,
    kırık dökük şiir şimdi hepsi,
              mevsimden hüzne dönüşen.
Eski bir mahzenin kapılarını zorlar gibi,
     yıkmak istercesine duvarlarını
                                      yalnızlığın,
     öyle kıvrılıyorum yamaçlarına.
Kollarında hazan oluyor,
     topladığım çiçekler.
Sessizliğime uzaklığın karışıyor,
       sarsılıyorum uykularımda.
Kırık kanatlarla başlıyor
                artık öyküler.
Sen kanatlarımın yorgun goncası,
Sırılsıklam trenler geçiyor düşlerimden.
Teri sen, ıslığı ben harfler düşüyor
                              gözyaşlarından.
     Sızlıyorum

Mehtap Puhava










ŞİİRLERİNİZ