BÜLENT YALÇINKAYA








Çocuk yalnız.
Son ömrün çocuğunun okulu.
Yeni doğan işkence odaları.
Sen burada biriktirdin isyanını.
Şehre geldiğin yanında yok artık.
Tek yanın saf abin.
Ayrılırken götüremediklerin,
dönüşünde getiremediklerin.
Çocuk artık yalnız.
Yaşanan o acı yılların çocuğunu arıyor.
Zaman boğucu bir duygu gibi yavaşlar.
Son yolunda çıplak.
O kitaplarınla mutlu şimdi.
Yaşamından pişman olmayan,
öğretilen duygularla yaşıyor.

Bülent Yalçınkaya


ŞİİRLERİNİZ