NAZIM HİKMET hayatı ve şiirleri
1902’de Selanik’te doğdu. Heybeliada Harbiye Mektebi’ni bitirdi. Hamidiye
Kruvazörü güverte subayı iken, sağlık nedeniyle askerlikten uzaklaştırıldı.
Bolu’da bir süre öğretmenlik yaptı. Daha sonra Trabzon üzerinden Batum’a, oradan
da Moskova’ya geçti. Kutv Üniversitesi’nde ekonomi politik öğrenimi gördü.
1924’te yurda döndü. Aydınlık Gazetesi’nde yayınlanan yazı ve şiirleri nedeniyle
15 yıl hapsi istenince Moskova’ya kaçtı. 1928’de çıkarılan Af Kanunu’ndan
yararlanıp tekrar yurda döndü. Resimli Ay Dergisi’nde çalışmaya başladı. 1932’de
yeniden 4 yıl hapse mahkum oldu. Bu kez, Cumhuriyet’in 10. Yılı nedeniyle
çıkarılan aftan yararlandı. Gazetecilik yaptı, film stüdyolarında çalıştı.
1938’de Harp Okulu’ndaki aramalarda ele geçen şiir ve kitapları nedeniyle
"orduyu kışkırtmakla" suçlandı ve 28 yıl 4 aya hüküm giydi. Çankırı ve Bursa
cezaevlerinde yattı. 1950’de özgürlüğüne kavuştu. Ama sürekli izlenmekten
kurtulamadı. Askere alınması kararı çıkınca tekrar Moskova’ya kaçtı. 25 Temmuz
1951’de Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığından çıkarıldı. O da Polonya uyruğuna
geçti. 1963’te öldü. Moskova’da toprağa verildi. Orada yatıyor...
21-1-924
Lambayı yakma, bırak,
sarı bir insan başı
düşmesin pencereden kara.
Kar yağıyor
karanlıklara.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.
Kar...
Üflenen bir mum gibi söndü
koskocaman ışıklar..
Ve şehir
kör bir insan gibi kaldı
altında yağan karın.
Lambayı yakma, bırak!
Kalbe bir bıçak gibi giren hatıraların
dilsiz olduklarını anlıyorum.
Kar yağıyor
ve ben hatırlıyorum.
AÇLIK ORDUSU YÜRÜYOR
Açlık ordusu yürüyor
yürüyor ekmeğe doymak için
ete doymak için
kitaba doymak için
hürriyete doymak için.
Yürüyor köprüler geçerek kıldan ince kılıçtan keskin
yürüyor demir kapıları yırtıp kale duvarlarını yıkarak
yürüyor ayakları kan içinde.
Açlık ordusu yürüyor
adımları gök gürültüsü
türküleri ateşten
bayrağında umut
umutların umudu bayrağında. Açlık ordusu yürüyor
şehirleri omuzlarında taşıyıp
daracık sokakları karanlık evleriyle şehirleri
fabrika bacalarını
paydostan sonralarının tükenmez yorgunluğunu taşıyarak.
Açlık ordusu yürüyor
ayı ini köyleri ardınca çekip götürüp
ve topraksızlıktan ölenleri bu koskoca toprakta.
ASYA-AFRÝKA YAZARLARINA
Kardeşlerim
bakmayın sarı saçlı olduğuma
ben Asyalıyım
bakmayın mavi gözlü olduğuma
ben Afrikalıyım
ağaçlar kendi dibine gölge vermez benim orda
sizin ordakiler gibi tıpkı
benim orda arslanın ağzındadır ekmek
ejderler yatar başında çeşmelerin
ve ölünür benim orda ellisine basılmadan
sizin ordaki gibi tıpkı
bakmayın sarı saçlı olduğuma
ben Asyalıyım
bakmayın mavi gözlü olduğuma
ben Afrikalıyım
okuyup yazma bilmez yüzde sekseni benimkilerin
şiirler gezer ağızdan ağıza türküleşerek
şiirler bayraklaşabilir benim orda
sizin ordaki gibi
kardeşlerim
sıska öküzün yanına koşulup şiirlerimiz
toprağı sürebilmeli
pirinç tarlalarında bataklığa girebilmeli
dizlerine kadar
bütün soruları sorabilmeli
bütün ışıkları derebilmeli
yol başlarında durabilmeli
kilometre taşları gibi şiirlerimiz
yaklaşan düşmanı herkesten önce görebilmeli
cengelde tamtamlara vurabilmeli
ve yeryüzünde tek esir yurt tek esir insan
gökyüzünde atomlu tek bulut kalmayıncaya kadar
malı mülkü aklı fikri canı neyi varsa verebilmeli
büyük hürriyete şiirlerimiz
BEŞ SATIRLA
Annelerin ninnilerinden
okuduğu habere kadar,
yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek
yalanı,
anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,
anlamak gideni ve gelmekte olanı
BULUTLAR ADAM ÖLDÜRMESİN
Analardır adam eden adamı
aydınlıklardır önümüzde gider.
Sizi de bir ana doğurmadı mı?
Analara kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.
Koşuyor altı yaşında bir oğlan,
uçurtması geçiyor ağaçlardan,
siz de böyle koşmuştunuz bir zaman.
Çocuklara kıymayın efendiler
Bulutlar adam öldürmesin.
Gelinler aynada saçını tarar,
aynanın içinde birini arar.
Elbet böyle sizi de aradılar.
Gelinlere kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.
İhtiyarlıkta aklına insanın,
tatlı anıları gelmeli yalnız.
Yazıktır, ihtiyarlara kıymayın,
efendiler, siz de ihtiyarsınız.
Bulutlar adam öldürmesin.
CEVÝZ AÐACI
Başım köpük köpük bulut, içim dışım deniz,
ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda,
budak budak, şerham şerham ihtiyar bir ceviz.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Yapraklarım suda balık gibi kıvıl kıvıl.
Yapraklarım ipek mendil gibi tiril tiril,
koparıver, gözlerinin, gülüm, yaşını sil.
Yapraklarım ellerimdir, tam yüz bin elim var.
Yüz bin elle dokunurum sana, İstanbul'a.
Yapraklarım gözlerimdir, şaşarak bakarım.
Yüz bin gözle seyrederim seni, İstanbul'u.
Yüz bin yürek gibi çarpar,
çarpar yapraklarım.
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı'nda.
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında.
GECE GELEN TELGRAF
Gece gelen telgraf
dört heceden ibaretti:
"VEFAT ETTİ."
İmza yok.
Bu dört hece bile çok.
Bakıyorum duvara:
duvarda bir yara-
duvarda bir resim-
vefat edenin,
elimle çizmişim.
Saat bir.
Saat üç.
Saat beş.
Polis düdükleri, saatlar...
Yatağım bozulmamış.
Çekmecemde kaatlar:
bazıları
onun el yazıları.
Gece gelen telgraf
dört heceden ibaret...
Şafak söküyor-
odam
geceden ibaret.
Avuçlarımda
ellerinin gölgesi dolaşan adam
demir parmaklıklardan gördü son gündüzünü.
Mahpushane doktoru
örterek paltosuyla upuzun yatanın yüzünü:
- Tamam!
dedi.
Bunu belki evvelki akşam
dedi.
Evvelki akşam
ben......
Satıcılar geçiyor mahalleden.
Bakıyorum
gece gelen
telgrafa.
O mükemmel bir kafa
mükemmel bir yürek,
yumruklarıyla erkek
gözleriyle çocuktu.
Hudutsuz ve Allahsız bir baştı o.
Yoldaştı o..
* * *
Düşmanlar kına yaksın
dostlar girsin saflara.
Sen gözyaşı göstermeden ağlıyacaksın
gece gelen telgraflara...
BENCE SENDE HERKES GÝBÝSÝN
Gözlerim gözünde aşkı
seçmiyor
Onlardan kalbime sevda geçmiyor
Ben yordum ruhumu biraz da sen
yor
Çünkü bence şimdi herkes gibisin
Yolunu beklerken daha dün gece
Kaçıyorum bugün senden gizlice
Kalbime baktım da işte iyice
Anladım
ki sen de herkes gibisin
Büsbütün unuttum seni eminim
Maziye karıştı
şimdi yeminim
Kalbimde senin için yok bile kinim
Bence sen de şimdi
herkes gibisin
BÝR GEMÝCÝ TÜRKÜSÜ
Rüzgâr,
yıldızlar
ve su.
Bir Afrika rüyasının uykusu
düşmüş
dalgalara.
Işıltılı, kara
bir yelken gibi ince
direğinde
geminin.
Geçmekteyiz içinden
bir sayısız
bir uçsuz bucaksız
yıldızlar âleminin.
Yıldızlar
rüzgâr
ve su.
Başüstünde bir
gemici korosu
su gibi, rüzgâr gibi, yıldızlar gibi bir türkü söylüyor,
yıldızlar gibi
rüzgâr gibi
su gibi bir türkü.
Bu türkü diyor ki,
"Korkumuz yok!
İnmedi bir gün bile gözlerimize
bir kış akşamı gibi
karanlığı korkunun."
Bu türkü
diyor ki,
"Bir gülüşün ateşiyle
yakmasını biliriz
ölümün önünde sigaramızı."
Bu türkü
diyor ki,
"Çizmişiz rotamızı
dostların alkışlarıyla değil
gıcırtısıyla
düşmanın
dişlerinin."
Bu türkü diyor ki, "Dövüşmek.."
Bu türkü diyor
ki, "Işıklı büyük
ışıklı geniş ve sınırsız bir limana
dümen suyumuzda
sürüklemek denizi.."
Bu türkü diyor ki, "Yıldızlar
rüzgâr
ve su..."
Başüstünde bir gemici korosu
bir türkü söylüyor;
yıldızlar gibi
rüzgâr gibi,
su gibi bir türkü..
BU VATANA NASIL KIYDILAR
İnsan olan vatanını satar mı?
Suyun içip ekmeğini yediniz.
Dünyada
vatandan aziz şey var mı?
Beyler bu vatana nasıl kıydınız?
Onu didik
didik didiklediler,
saçlarından tutup sürüklediler.
götürüp kâfire :
"Buyur..." dediler.
Beyler bu vatana nasıl kıydınız?
Eli kolu
zincirlere vurulmuş,
vatan çırılçıplak yere serilmiş.
Oturmuş göğsüne
Teksaslı çavuş.
Beyler bu vatana nasıl kıydınız?
Günü gelir çarh
düzüne çevrilir,
günü gelir hesabınız görülür.
Günü gelir sualiniz
sorulur :
Beyler bu vatana nasıl kıydınız?
ELLERÝNÝZE VE YALANA DAÝR
Bütün taşlar gibi vekarlı,
hapiste söylenen bütün türküler gibi
kederli,
bütün yük hayvanları gibi battal, ağır
ve aç çocukların dargın
yüzlerine benziyen elleriniz.
Arılar gibi hünerli, hafif,
sütlü memeler
gibi yüklü,
tabiat gibi cesur
ve dost yumuşaklıklarını haşin derilerinin
altında gizleyen elleriniz.
Bu dünya öküzün boynuzunda değil,
bu dünya
ellerinizin üstünde duruyor.
Ve insanlar, ah, benim insanlarım,
yalanla
besliyorlar sizi,
halbuki açsınız,
etle, ekmekle beslenmeye
muhtaçsınız.
Ve beyaz sofrada bir kere bile yemek yemeden doyasıya,
göçüp
gidersiniz bu her dalı yemiş dolu dünyadan.
insanlar, ah, benim
insanlarım,
hele Asyadakiler, Afrikadakiler,
Yakın Doğu, orta Doğu,
Pasifik adaları
ve benim memleketlilerim,
yani bütün insanların yüzde
yetmişinden çoğu,
elleriniz gibi ihtiyar ve dalgınsınız,
elleriniz gibi
meraklı, hayran ve gençsiniz.
İnsanlarım, ah, benim insanlarım,
Avrupalım,
Amerikalım benim,
uyanık, atak ve unutkansın ellerin gibi,
ellerin gibi
tez kandırılır,
kolay atlatılırsın...
İnsanlarım, ah, benim
insanlarım,
antenler yalan söylüyorsa,
yalan söylüyorsa
rotatifler,
kitaplar yalan söylüyorsa,
beyaz perdede yalan söylüyorsa
çıplak baldırları kızların,
dua yalan söylüyorsa,
ninni yalan
söylüyorsa,
rüya yalan söylüyorsa,
meyhanede keman çalan yalan
söylüyorsa,
yalan söylüyorsa umutsuz günlerin gecelerinde ayışığı,
söz
yalan söylüyorsa,
ses yalan söylüyorsa,
ellerinizden geçinen
ve
ellerinizden başka her şey
herkes yalan söylüyorsa,
elleriniz balçık gibi
itaatli,
elleriniz karanlık gibi kör,
elleriniz çoban köpekleri gibi aptal
olsun,
elleriniz isyan etmesin diyedir.
Ve zaten bu kadar az misafir
kaldığımız
bu ölümlü, bu yaşanası dünyada
bu bezirgan saltanatı, bu zulüm
bitmesin diyedir.
GÜNEÞÝ ÝÇENLERÝN TÜRKÜSÜ
Bu bir türkü:-
toprak çanaklarda
güneşi içenlerin türküsü!
Bu bir
örgü:-
alev bir saç örgüsü!
kıvranıyor;
kanlı; kızıl bir meş'ale
gibi yanıyor
esmer alınlarında
bakır ayakları çıplak kahramanların!
Ben de gördüm o kahramanları,
ben de sardım o örgüyü,
ben de onlarla
güneşe giden
köprüden
geçtim!
Ben de içtim toprak çanaklarda
güneşi.
Ben de söyledim o türküyü!
Yüreğimiz topraktan aldı hızını;
altın yeleli aslanların ağzını
yırtarak
gerindik!
Sıçradık;
şimşekli rüzgâra bindik!.
Kayalardan
kayalarla kopan kartallar
çırpıyor ışıkta yaldızlanan kanatlarını.
Alev bilekli süvariler
kamçılıyor
şaha kalkan atlarını!
Akın var
güneşe akın!
Güneşi zaptedeceğiz
güneşin zaptı yakın!
Düşmesin bizimle yola:
evinde ağlayanların
göz yaşlarını
boynunda ağır bir
zincir
gibi taşıyanlar!
Bıraksın peşimizi
kendi yüreğinin kabuğunda
yaşayanlar!
İşte:
şu güneşten
düşen
ateşte
milyonlarla
kırmızı yürek yanıyor!
Sen de çıkar
göğsünün kafesinden yüreğini;
şu güneşten
düşen
ateşe fırlat;
yüreğini yüreklerimizin yanına
at!
Akın var
güneşe akın!
Güneşi zaptedeceğiz
güneşin zaptı
yakın!
Biz topraktan, ateşten, sudan, demirden doğduk!
Güneşi
emziriyor çocuklarımıza karımız,
toprak kokuyor bakır sakallarımız!
Neş'emiz sıcak!
kan kadar sıcak,
delikanlıların rüyalarında yanan
" o an"
kadar sıcak!
Merdivenlerimizin çengelini yıldızlara asarak,
ölülerimizin başlarına basarak
yükseliyoruz
güneşe doğru!
Ölenler
döğüşerek öldüler;
güneşe gömüldüler.
Vaktimiz yok
onların matemini tutmaya!
Akın var
güneşe akın!
Güneşi
zaaaptedeceğiz
güneşin zaptı yakın!
Üzümleri kan damlalı kırmızı
bağlar tütüyor!
Kalın tuğla bacalar
kıvranarak
ötüyor!
Haykırdı
en önde giden,
emreden!
Bu ses!
Bu sesin kuvveti,
bu kuvvet
yaralı aç kurtların gözlerine perde
vuran,
onları oldukları yerde
durduran
kuvvet!
Emret ki ölelim
emret!
Güneşi içiyoruz
sesinde!
Coşuyoruz,
coşuyor!..
Yangınlı ufukların dumanlı perdesinde
mızrakları göğü yırtan atlılar koşuyor!
Akın var
güneşe akın!
Güneşi zaaaaptedeceğiz
güneşin zaptı yakın!
Toprak bakır
gök bakır.
Haykır güneşi içenlerin türküsünü,
Hay-kır
Haykıralım!
HÜRRÜYET KAVGASI
Yine kitapları, türküleri, bayraklarıyla geldiler,
dalga dalga aydınlık
oldular,
yürüdüler karanlığın üstüne.
Meydanları zaptettiler yine.
Beyazıt'ta şehit düşen
silkinip kalktı kabrinden,
ve elinde bir
güneş gibi taşıyıp yarasını
yıktı Şahmeran'ın mağarasını.
Daha gün o
gün değil, derlenip dürülmesin bayraklar.
Dinleyin, duyduğunuz çakalların
ulumasıdır.
Safları sıklaştırın çocuklar,
bu kavga faşizme karşı, bu
kavga hürriyet kavgasıdır.
JAPON BALIKCISI
Denizde bir bulutun öldürdüğü
Japon balıkçısı genç bir adamdı.
Dostlarından dinledim bu türküyü
Pasifik'te sapsarı bir akşamdı.
Balık tuttuk yiyen ölür.
Elimize değen ölür.
Bu gemi bir kara
tabut,
lumbarından giren ölür.
Balık tuttuk yiyen ölür,
birden
değil, ağır ağır,
etleri çürür, dağılır.
Balık tuttuk yiyen ölür.
Elimize değen ölür.
Tuzla, güneşle yıkanan
bu vefalı, bu
çalışkan
elimize değen ölür.
Birden değil, ağır ağır,
etleri çürür,
dağılır.
Elimize değen ölür...
Badem gözlüm, beni unut.
Bu gemi
bir kara tabut,
lumbarından giren ölür.
Üstümüzden geçti bulut.
Badem gözlüm beni unut.
Boynuma sarılma, gülüm,
benden sana
geçer ölüm.
Badem gözlüm beni unut.
Bu gemi bir kara tabut.
Badem gözlüm beni unut.
Çürük yumurtadan çürük,
benden yapacağın
çocuk.
Bu gemi bir kara tabut.
Bu deniz bir ölü deniz.
İnsanlar ey,
nerdesiniz?
Nerdesiniz?
KARIMA MEKTUP
Bir tanem!
Son mektubunda:
"Başım sızlıyor
yüreğim
sersem!"
diyorsun.
"Seni asarlarsa
seni
kaybedersem,"
diyorsun,
"yaşayamam!"
Yaşarsın, karıcığım,
kara
bir duman gibi dağılır hatıram rüzgarda;
yaşarsın, kalbimin kızıl saçlı
bacısı,
en fazla bir yıl sürer
yirminci asırlarda
ölüm acısı.
Ölüm
bir ipte sallanan bir ölü.
Bu ölüme bir türlü
razı olmuyor
gönlüm.
Fakat
emin ol ki, sevgili,
zavallı bir çingenenin
kıllı,
siyah bir örümceğe benzeyen eli
geçirecekse eğer
ipi boğazıma,
mavi
gözlerimde korkuyu görmek için
boşuna
bakacaklar
Nazım’a!
Ben,
alacakaranlığında son
sabahımın
dostlarımı ve seni göreceğim,
ve yalnız
yarım kalmış bir
şarkının acısını
toprağa götüreceğim...
Karım benim!
İyi
yürekli,
altın renkli,
gözleri baldan tatlı arım benim;
ne diye yazdım
sana
istendiğini idamımın,
daha dava ilk adımında
ve bir şalgam gibi
koparmıyorlar
kellesini adamın.
Haydi bunlara boş ver.
Bunlar uzak bir
ihtimal!
Paran varsa eğer
bana fanila bir don al,
tuttu bacağımın
siyatik ağrısı.
Ve unutma ki
daima iyi şeyler düşünmeli
bir mahpusun
karısı.
KARLI KAYIN ORMANINDA
Karlı kayın ormanında
yürüyorum geceleyin.
Efkârlıyım,
efkârlıyım,
elini ver, nerde elin?
Ayışığı renginde kar,
keçe
çizmelerim ağır.
İçimde çalınan ıslık
beni nereye çağırır?
Memleket
mi, yıldızlar mı,
gençliğim mi daha uzak?
Kayınların arasında
bir
pencere, sarı, sıcak.
Ben ordan geçerken biri:
"Amca, dese, gir
içeri."
Girip yerden selâmlasam
hane içindekileri.
Eski takvim
hesabıyle
bu sabah başladı bahar.
Geri geldi Memed'ime
yolladığım
oyuncaklar.
Kurulmamış zembereği
küskün duruyor
kamyonet,
yüzdüremedi leğende
beyaz kotrasını Memet.
Kar tertemiz,
kar kabarık,
yürüyorum yumuşacık.
Dün gece on bir buçukta
ölmüş Berut,
tanışırdık.
Bende boz bir halısı var
bir de kitabı, imzalı.
Elden
ele geçer kitap,
daha yüz yıl yaşar halı.
Yedi tepeli
şehrimde
bıraktım gonca gülümü.
Ne ölümden korkmak ayıp,
ne de düşünmek
ölümü.
En acayip gücümüzdür,
kahramanlıktır yaşamak:
Öleceğimizi
bilip
öleceğimizi mutlak.
Memleket mi, daha uzak,
gençliğim mi,
yıldızlar mı?
Bayramoğlu, Bayramoğlu,
ölümden öte köy var
mı?
Geceleyin, karlı kayın
ormanında yürüyorum.
Karanlıkta
etrafımı
gündüz gibi görüyorum.
Şimdi şurdan saptım mıydı,
şose,
trenyolu, ova.
Yirmi beş kilometreden
pırıl pırıldır Moskova...
KEREM GÝBÝ
Hava kurşun gibi ağır!!
Bağır
bağır
bağır
bağırıyorum.
Koşun
kurşun
erit-
-meğe
çağırıyorum...
O diyor ki bana:
-
Sen kendi sesinle kül olursun ey!
Kerem
gibi
yana
yana...
"Deeeert
çok,
hemdert
yok"
Yürek-
-lerin
kulak-
-ları
sağır...
Hava kurşun gibi ağır...
Ben diyorum ki ona:
- Kül olayım
Kerem
gibi
yana
yana.
Ben yanmasam
sen
yanmasan
biz yanmasak,
nasıl
çıkar
karan-
-lıklar
aydın-
-lığa..
Hava toprak gibi gebe.
Hava kurşun gibi ağır.
Bağır
bağır
bağır
bağırıyorum.
Koşun
kurşun
erit-
-meğe
çağırıyorum.....
KIZ ÇOCUÐU
Kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem
göze
görünmez ölüler.
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
Yedi
yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya
savruldu.
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
şeker de
yiyebilsinler.
SALKIM SÖÐÜT
Akıyordu su
gösterip aynasında söğüt ağaçlarını.
Salkımsöğütler
yıkıyordu suda saçlarını!
Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere
koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere!
Birden
bire kuş gibi
vurulmuş gibi
kanadından
yaralı bir atlı yuvarlandı atından!
Bağırmadı,
gidenleri geri çağırmadı,
baktı yalnız dolu gözlerle
uzaklaşan atlıların parıldayan nallarına!
Ah ne yazık!
Ne yazık
ki ona
dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,
beyaz
orduların ardında kılıç oynatmayacak!
Nal sesleri sönüyor perde perde,
atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde!
Atlılar atlılar kızıl
atlılar,
atları rüzgâr kanatlılar!
Atları rüzgâr kanat...
Atları
rüzgâr...
Atları...
At...
Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti
hayat!
Akar suyun sesi dindi.
Gölgeler gölgelendi
renkler
silindi.
Siyah örtüler indi
mavi gözlerine,
sarktı salkımsöğütler
sarı saçlarının
üzerine!
Ağlama salkımsöğüt,
ağlama,
Kara suyun aynasında el bağlama!
el bağlama!
ağlama!
VASÝYET
Yoldaşlar, nasip olmazsa görmek o günü,
ölürsem kurtuluştan önce yani,
alıp götürün
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün beni.
Hasan
beyin vurdurduğu
ırgat Osman yatsın bir yanımda
ve çavdarın dibinde
toprağa çocuklayıp
kırkı çıkmadan ölen şehit Ayşe öbür yanımda.
Traktörlerle türküler geçsin altbaşından mezarlığın,
seher
aydınlığında taze insan, yanık benzin kokusu,
tarlalar orta malı, kanallarda
su,
ne kuraklık, ne candarma korkusu.
Biz bu türküleri elbette
işitecek değiliz,
toprağın altında yatar upuzun,
çürür kara dallar gibi
ölüler,
toprağın altında sağır, kör, dilsiz.
Ama bu türküleri
söylemişim ben
daha onlar düzülmeden,
duymuşum yanık benzin kokusunu
traktörlerin resmi bile çizilmeden.
Benim sessiz komşulara gelince,
şehit Ayşe'yle ırgat Osman
çektiler büyük hasreti sağlıklarında
belki de farkında bile olmadan.
Yoldaşlar, ölürsem o günden önce
yani,
- öyle gibi de görünüyor -
Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün
beni
ve de uyarına gelirse,
tepemde bir de çınar olursa
taş maş da
istemez hani...
VEDA
Hoşça kalın
dostlarım benim
hoşça kalın!
Sizi canımda
canımın
içinde,
kavgamı kafamda götürüyorum.
Hoşça kalın
dostlarım benim
hoşça kalın...
Resimlerdeki kuşlar gibi
dizilip üstüne kumsalın,
mendil sallamayın bana.
İstemez...
Ben dostların gözünde kendimi
boylu boyumca görüyorum...
A dostlar
a kavga dostu
iş
kardeşi
a yoldaşlar a..!!.
Tek hecesiz elveda..
Geceler sürecek
kapımın sürgüsünü,
pencerelerde yıllar örecek örgüsünü.
Ve ben bir kavga
şarkısı gibi haykıracağım
mapusane türküsünü.
Yine görüşürüz
dostlarım benim
yine görüşürüz...
Beraber güneşe güler,
beraber
dövüşürüz...
A dostlar
a kavga dostu
iş kardeşi
a yoldaşlar
a..!!.
ELVEDA..!!.......
ŞAİRLERE DÖN
|
